17 MAART 2025
Op 4 januari 2024 bezocht ik met mijn ouders de tentoonstelling van Anselm Kiefer in het museum Voorlinden. Het ging niet zo goed met mij. Ik besloot om me af te zonderen in een ruimte vanuit waar pianomuziek klonk. Daar kwam ik oog in glanzende zwarte lak te staan met een zelfspelende concertvleugel van Steinway & Sons.
De muziek was prachtig. En toch troostten de klanken me niet. Sterker nog, ik heb me nog nooit zo eenzaam gevoeld. Ik dacht aan een vriend die Muziekwetenschap studeerde in Utrecht. Ooit zou vast een pianist de toetsen van een Steinway op exact dezelfde manier hebben ingedrukt. Als ik mijn ogen zou sluiten zou ik kunnen doen alsof.
Maar ik sloot mijn ogen niet. Ik keek naar de automatische welving van het zwart-witte toets-oppervlak en de uit zichzelf op en neer bewegende voetpedalen. Daarna keek ik naar de lege stoeltjes om me heen. En ik besloot dat muziek meer is dan trillende luchtdeeltjes. Wat ontroert en wat niet heeft niks met kwaliteit te maken.
© Floor Joanne 
Plaats een reactie