© Floor Joanne

2 APRIL 2025

Naar aanleiding van het artikel Superdeals en struikelposters dat in het GRAS magazine verscheen op 28 maart, geschreven door Taco Oldenburger.

Eens.

Het vak Media archeologie van beelstratetegieën aan de UGent leerde mij dat reclame ook charmant kan zijn. Het is een vak op zich, een taal waarmee je in één oogopslag een ingewikkelde boodschap overbrengen kunt, zonder dat de kijker zich daarvan bewust hoeft te zijn. Zo werkt sociale media ook. De borden op straat zijn een gevolg van de verkorte aandachtsspanne die ons digitale zijn met zich meebrengt.

Ze overschreeuwen een verwonde staat van zijn die in ware dus al begint bij de wandelaar. Wanneer die zich los heeft weten te rukken van diens scherm en de straat op is gestruikeld, heeft die wellicht inderdaad sturing nodig om de ingang van de kebabzaak te vinden.

Daarbij wil ik toevoegen dat ik de digitale reclameborden prachtig vind. Niks meer aan doen. Hoe ze gebruikt worden is een ander verhaal. De “posters” hoeven niet om de seconde te wisselen, alsof er gescrold wordt op een scherm. Als er een betere selectie zou komen gebaseerd op maatschappelijke meerwaarde, kunnen die namelijk eventueel ook een andere functie bekleden.

Reclame (of propaganda) is een krachtige tool en moet niet onderschat worden. Ik stel voor dat de digitale borden eens gebruikt worden voor een straattentoonstelling. In Groningen zou een fotorapportage over prostitutie actueel zijn.