In Groot Wetsinge heeft een kerk gestaan: een gehucht van een paar huizen op een wierde in het wijds Gronings landschap. Een kerk zonder fundering lees ik, want de cohesie en de stabiliteit van de Groningse klei is dusdanig dat een fundament niet nodig is. Hoe zit het met onze “kleikracht” vraag ik me dan af. Waar is die samenhang en stabiliteit nog aanwezig in onze maatschappij, in ons leven? En wat is daarvoor nodig?
Geen aardgasbel winning in elk geval, dat gaat nog niet één leven mee. Ik ben opgegroeid met kolen in de kachel en de eerste gasaansluiting was die aan een butagasfles: een ijzeren container die buiten stond: voor de keukenkachel. En ruim 50 jaar later is de vraag of we van het gas af kunnen.
Ik zit in de zon te genieten. Mijn fundament op een liggende boomstam in “Oer,” de buitenontdekplaats voor kids. Die er nu niet zijn. Zou de “kleefkracht” van de computer, de tablet, het mobieltje hen weerhouden?
Een puber leerlinge piano heeft afgelopen week, al weer, geen tijd om te oefenen voor het wat lastiger Harry Potter stuk. Maar wat schetst mijn verbazing als ik haar hoor over een computergame. Ze is eraan verslaafd, zegt ze. Ze showt me op haar mobieltje alle figuren in de game met een niet te stuiten enthousiasme. Of deze game ook muziek heeft? Ja hoor en ze tovert het stuk op Youtube tevoorschijn, waar vallende balkjes groen de nodige pianotoetsen laten zien die moeten worden gespeeld. Dat dan maar doen, stel ik voor?
De kunst van het meebewegen, want het fundament waarmee ik ben opgegroeid is niet meer in tel. Ik moest nog doorzetten, ook al werd het lastiger, had ik geen zin of was het jaar nog niet om. Haar ouders hebben de conclusie al getrokken: er met de komende zomervakantie maar af.
De kleefkracht van mijn fundamenten blijken los zand. Maar gelukkig zit ik nog op de boomstam op moeder aarde in de voorjaarszon!
Zondagsinzending van Else Marijke Schot, die ik ontmoette in de Pepergasthuiskerk.
© Floor Joanne 
Plaats een reactie