2 JULI 2025
“Je kunt niet blijven rouwen om wat niet meer terugkomt.” Stelt de zakenman in het nieuwste toneelstuk van GST. Hij verkoopt het grondgebied waar hij is opgegroeid aan projectontwikkelaars.
De inwoners van Palletopia dragen tie dye shirts en spijkerbroeken met verfspetters. Hun spandoeken met “doe niet zo gemeente” en “ruimte voor mensen, niet voor geld” overtuigen me net niet.
Uiteindelijk slopen ze Palletopia zelf maar. Waarom? Om het gemakkelijker te maken voor de bulldozers, die ze eerder nog van plan waren te beklimmen?
“Een ode aan alles wat bijna verdwijnt.”
De inwoners van het Betonbos hadden de regisseur waarschijnlijk graag te woord gestaan. Op de monologen met de boodschappen “was ik maar een vlinder” en “ik heb geen trauma” ga ik verder niet in.
Waarom bestaat dit stuk? Hebben we het al opgegeven? Zijn broedplaatsen een grap? De oplossing is er al: vergroening in de Groningse binnenstad.
Het is geen wij/zij, het is wij. Daar hebben we wat aan: goede gesprekken. Ja, die zijn júíst met mensen die “kringloopkleding” dragen te voeren.
© Floor Joanne 
Plaats een reactie