24 AUGUSTUS 2025
Toen ik 6 jaar oud was, werden we door de oliemaatschappij waar mijn vader voor werkte in een paleisachtig oud-Indisch huis gehuisvest, met bij het huis behorend 7 Javaanse bedienden, zoals zij in die tijd genoemd werden, + een slee van een auto met chauffeur voor de deur.
En… Er waren schitterende feesten. In onze pyjamaatjes gingen mijn broertjes en ik stiekem kijken naar de dansende paren in lange avondtoiletten onder de klanken van een live ballroom-orkest, en ik weet me nog altijd te herinneren wat er toen gespeeld en gezongen werd: “In de olie, in de olie, in de olie zijn we alle-ma-a-aal…“
Ik beken… Ik ben een Shell-dochter. En toch voelde ik, jong als ik was, dat er iets niet helemaal klopte in de verhoudingen.
In 1957 gedwongen verdreven uit dit koloniale paradijs, woonden we, na een avontuurlijke reis van 3 weken op een passagiersschip naar ons vreemde, onbekende vaderland, in een pension tussen stokoude mensen op 1 kamer, in een dorp in het Gooi. Het bleef wennen in die hele nieuwe wereld: aan aardappels eten en Saromapuddinkjes.
Dit fragment werd vandaag voorgelezen bij een zomerdienst over exclusiviteit. Zo ook het verhaal ‘Alleen dieren met een lange hals’ van Toon Tellegen. Joyce Huisman heeft haar jeugd op Sumatra doorgebracht, voor ze vertrok naar een voor haar onbekend thuisland.
© Floor Joanne 
Plaats een reactie